şu yaşadığım garip süreçte iyileşme dönemimle ilgili isimsiz bir blog açmaya karar verdiğimde aklıma geldi benim zaten isimsiz bir blogum var diye :)
iyileşme diyip duruyorum peki hastalık nedir neden iyileşiyorum nasıl olmam gerekiyor? kısaca anlatıyım.
son 1-2 aydır ciddi anlamda depresyondayım. aslında kelimeye dökünce depresyon kelimesi komik geliyor. ama kendime bu teşhisi koymam sylvia plath'in sırça fanus'u yıllar sonra tekrar okuyup, sözlükte depresyon başlığına yazılanlara bakıp ve son olarak da prozac nation filmini izledikten sonra oldu. film ve kitaptaki karakterlere aynı ben demesem bile (karakter olarak) yaşadıkları durumun tamamen aynısını yaşadığımı farkettim. sözlükte de kişisel anılarını paylaşan entryleri aynı ben diyerek okumam depresyon tanısında ısrar etmemi sağladı.
zaten antidepresan kullanıyordum ve tek istediğim şey hayattan elimi ayağımı çekmekti. tabi bu sürecin final dönemime denk gelmesi pek iyi olmadı. kitap ve filmdeki karakterlerden bir konuda farklı olduğumu düşünüyordum. ikisinde de aileleri destek olacağına köstek oluyordu. ben bu konuda şanslıydım! hayatım boyunca yanımda olmuş ve hayatta en çok güvendiğim, her şeyim dediğim annem vardı arkamda. kendisiyle aynı şehirde yaşamıyoruz. annemi arayıp sınavlara giremeyeceğimi belirttim. sorun değil, sınavların önemli değil, okulu düşünme bile, sadece sen önemlisin diye bir tepki bekliyordum. ve aynen bu şekilde tepki verdi. ama yılbaşından sonra gelmesi için ısrar ettiğim halde yılbaşından 2 gün önce geldi. başta her şey güzeldi birlikte dışarı çıktık, kuaföre gittik, gezdik, yedik, içtik, eğlendik. ama yaşadığım sıkıntıdan kaçıp yokmuş gibi davranmam ve annemin bence durumumu ciddiye almaması gece patlak verdi. hayatımda ilk defa panik atak dedikleri şeyi yaşadım önce. ölüme gittiğimi hissediyordum ve o an çektiğim -belki de psikolojik- fiziksel acı dışında sorun olan bir şey yoktu. ölebilirdim daha fazla yaşamak istemiyordum, sadece bunun acısız bir şekilde olmasını istiyordum. 1-2 saat bu durumda cebelleştikten sonra fiziksel acım geçti ölümden uzaklaştım ve o gecenin öncesindeki son 1-2 haftadır yaşadığım her şeyden elimi eteğimi çekme arzusu geldi. anneme durumun ciddiyetini anlatmak için verdiğim bir tepki olsa gerek ağlamaya ve bağırıp çağırmaya başladım. yalnız olsam bu tepkileri vermeyeceğimi şimdi çok iyi anlıyorum. ama bu patlama çok güzel bir olaya neden oldu. doktorumla tanışmama. isteğim bir hastaneye/klinipe kapatılmaktı. yemek yemek bile istemiyordum, serumla beslenecektim. beyaz bir oda, beyaz çarşaflar, altımı değiştiren hemşireler... ama biraz bu hayali kurunca devamı gelmeye başladı. odada sigara içemem kesin dışarı çıkıp sigara içebileceğim ağaçlıklarla dolu mükemmel bir çevresi olmalıydı. sonra odamda internet bağlantısı ve dvd player olmalıydı. sonra delirdiğimin bütün arkadaş çevremde duyulduğunu ve arkadaşlarımın beni ziyarete geldiğini de hayal ettim. şimdi düşününce fark ediyorum: hayalim giderek izole olmaktan çıkıp insanlarla yeniden iletişime geçmeye doğru kayıyormuş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder